Σκοποί του Προγράμματος

Το πρόβλημα

Η έρευνα πάνω στο αντικείμενο και η γενική παρατήρηση έχουν δείξει ότι από τη σχολική επιστήμη λείπουν η ζωτικότητα της ερευνητικής προσπάθειας, της ανακάλυψης και της δημιουργικότητας που συχνά συνοδεύουν τη ανάπτυξη της επιστήμης. Συνεπώς Η σχέση μεταξύ της επιστήμης και της διδασκαλίας της στο σχολείο πρέπει ν’ αλλάξει και να βελτιωθεί.  Το αίτημα γι’ αλλαγή ενισχύεται  περαιτέρω από τα ερευνητικά ευρήματα σχετικά με την αναποτελεσματικότητα της εννοιολογικής προσέγγισης, η οποία δίνει έμφαση στην καθαρά γνωστική διάσταση της απόκτησης της γνώσης και αγνοεί την φαντασία.

Οι προτεινόμενες λύσεις

Για να βελτιωθεί δραστικά η σχολική επιστήμη, προτείνουμε η παραδοσιακή ακαδημαϊκή προσέγγιση να υπαχθεί σε μια ανθρωπιστική απόδοση της επιστήμης, η οποία περιλαμβάνει την Ιστορία της Επιστήμης  ως μέσο που θα προσελκύσει την προσοχή των  μαθητών. Μέσω της ανθρωπιστικής προσέγγισης της διδασκαλίας οι σπουδαστές μαθαίνουν να εκτιμούν την αξιακά προσανατολισμένη δραστηριότητα, όπου η αντικειμενικότητα, η περιέργεια, η αναζήτηση της αλήθειας και η προσήλωση στην ανθρώπινη ευμάρεια είναι κεντρικά σημεία. Ως γνωστικό εργαλείο, οι ιστορίες είναι στοιχείο της κουλτούρας και συνεπώς μπορούν να λειτουργήσουν ως διαμεσολαβητές μεταξύ της παιδικής φαντασίας και των επιστημονικών προσπαθειών. Καθώς διευκολύνουν την κατανόηση, ευνοούν την προσήλωση και μας βοηθούν να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας, η κατάλληλη χρήση των επιστημονικών ιστοριών στη διδασκαλία των φυσικών επιστημών  μπορεί να εξελιχθεί σε ένα πολύτιμο διδακτικό εργαλείο.